Większość z nas, planując podróż kulinarną po Hiszpanii, odruchowo zerka w stronę zatłoczonej Barcelony lub Sewilli. To zrozumiałe, ale branża turystyczna w 2025 roku przechodzi cichą rewolucję: ponad 60% świadomych podróżników deklaruje, że szuka autentyczności tam, gdzie czas płynie wolniej. Właśnie to odnalazła Adrienne Chaballe, znana z programu „De Tapas por España”, odwiedzając Palencię – miasto, które nie musi krzyczeć, by zostać zapamiętanym.
Sekret tkwi w „fuego lento”, czyli dlaczego pośpiech psuje smak
Kiedy Adrienne Chaballe wjechała do Palencii, jej pierwsze słowa nie dotyczyły luksusowych hoteli, lecz spokoju. Zauważyła coś, co w dzisiejszym świecie jest rzadkością: kuchnię, która jest lustrzanym odbiciem mieszkańców. Jest uczciwa, cierpliwa i głęboko zakorzeniona w tradycji. „To, co najbardziej ujęło mnie w Palencii, to dania przygotowywane na wolnym ogniu, bez utraty jakości i esencji” – podkreśliła prowadząca.
W dobie fast foodów i dań gotowych w 5 minut, Palencia stawia na produkt lokalny. Badania rynku spożywczego w Hiszpanii pokazują, że region Kastylia i León utrzymuje jedne z najwyższych standardów jakości mięsa i warzyw w Europie, co przyciąga tzw. „slow foodies”.
Dwa symbole, które chronią duszę miasta
Zanim jednak Adrienne usiadła do stołu, uderzyła ją siła tutejszej architektury. Na szczycie wzgórza góruje Cristo del Otero – najwyższy pomnik Chrystusa w Hiszpanii. To nie tylko betonowa konstrukcja; to symbol, który według Adrienne „chroni miasto, narzuca respekt, a jednocześnie towarzyszy mieszkańcom w ich codzienności”.
Drugim punktem, który musicie odwiedzić, jest Katedra San Antolín, znana jako „Piękna Nieznajoma” (La Bella Desconocida). Dlaczego nieznajoma? Bo z zewnątrz prezentuje się skromnie, ale prawdziwe skarby kryje w środku.
- Krypta romańska: Serce świątyni, wokół którego narosła reszta katedry.
- Modernistyczny sznyt: Wizyta w zabytkowym Kasynie pozwala poczuć atmosferę burżuazji z początku XX wieku.
- Elegancja bez krzyku: Adrienne zauważyła, że architektura Palencii nie musi podnosić głosu, by zostawić ślad w pamięci.
Co zamówić, by nie wyjść na turystę?
W Palencii jedzenie to rytuał. Adrienne odkryła to na lokalnym rynku (Plaza de Abastos), gdzie królują produkty „zero kilometrów”. W restauracji La Traserilla spróbowała słynnej menestra palentina – gulaszu warzywnego, który redefiniuje pojęcie „ogrodu na talerzu”.
Mój mały lifehack dla Twojego podniebienia:
Jeśli chcecie poczuć prawdziwą głębię smaku, szukajcie zupy czosnkowej (sopa de ajo) w San Remo. Kluczem jest lokalny chleb i specyficzna nuta pikantności, która – jak przyznała Adrienne – podbija serca swoją szczerością. A na wielki finał? Lechazo, czyli pieczone jagnię, które w Mesón del Cerrato smakuje tak, jakby czas zatrzymał się dekadę temu.
Warto zauważyć, że według specjalistów z sektora gastronomii w 2026 roku „kuchnia lokalna” przestanie być tylko trendem, a stanie się wymogiem dla 73% europejskich klientów restauracji premium. Palencia robi to naturalnie od setek lat.
Tradycja kontra Innowacja: Czy da się to połączyć?
Wielu obawia się, że tradycyjne miasta są nudne. Nic bardziej mylnego. Restauracja Terra udowadnia, że nowoczesne desery i kreatywne podejście do warzyw mogą współistnieć z klasyką. To dialog pokoleń na jednym talerzu. W barze Alaska, położonym w samym centrum, Adrienne doświadczyła z kolei klasycznego „tapeo” – hiszpańskiego sposobu na życie, gdzie jeden kęs mówi więcej niż tysiąc słów.
Palencia to zaledwie przystanek na trasie programu „De Tapas por España”, który odwiedzi jeszcze Burgos, León czy Toledo. Jednak to tutaj Adrienne znalazła ręce, które „wciąż gotują z cierpliwością”.
A Ty, kiedy ostatnio jadłeś posiłek, który nie był przygotowany w pośpiechu? Czy potrafiłbyś zrezygnować z wielkich metropolii na rzecz jednego, idealnie przyrządzonego dania w małym mieście?
